مترت چیه داداش؟

آدمارو از رو حرف و مدرکو پولو کفشو تعداد کتابایی که خوندنو هیچ آشغال دیگه ای قضاوت نکن. آدما رو اونجایی بشناس که بعد ی تذکر احمقانه از رئیس احمقشون، پیاده دارن با عجله میرن به قرار کوفتیشون برسنو سرچهارراه به چراغ قرمز برمیخورن. باز نشین با خودت فکر کن که آیا فلانی وایمیسه یا نه. نه تو نمیدونی. هر وقت واقعا واقعا تو این شرایط دیدی چیکار کرد اون موقع احتمالا میشناسیش

من خودم میدونم که حقو باطلو زشتو زیبا مطلق نداره. ی جا اگه به یکی چشم غره بره عوضی هستی و ی جا اگه یکیو نکشی احمقی. جاش مهمه ولی این مثال چراغ قرمزم فرق میکنه. بعضی وقتا از نظر ما ی قرار کوفتی خیلی مهمه و باید حتی ی دقیقه شده زودتر بهش برسیم. ولی کاش کاش قدرت تشخیص اولویت هارو داشتیم. اون دیدی که باید بفهمونه تو این موقعیت وایستادن پشت چراغ بزرگترین اولویت زندگیته رو از کجا بیاریم؟